Eindelijk...

...zal je wellicht zeggen. Hierbij een eerste bericht vanuit 'de Congo'. Onze dagen waren tot nut toe al goed gevuld en zonder laptop kon ik in ons verblijf niet op Internet. er is wel Wifi maar zonder laptop heb je daar niks aan (iets om te onthouden voor onze volgende Congoreis ;-).
Ik zit hier nu in een Internetcafé in de 'uitgaanswijk' Bon Marché (die heeft tegenwoordig meer en meer de plaats ingenomen van het bekende Matonge). Terwijl ik hier zit is dochter Lisa (nog) eens op bezoek bij de familie om alle meegebrachte materiaal af te leveren. Ik ben er zeker van dat het meer dan welkom zal zijn maar daar breng ik later nog verslag over uit.

Maar laten we eens terugkeren in de tijd. Onze vliegreis is vlot verlopen. De plaatsen waren nogal krap voor iemand van 1m85 maar ik heb het overleefd. Er waren trouwens 2 tussenlandingen: één in Casa Blanca en een in Pointe Noire (Congo Brazzaville). Van onze tussenstop in Casa Blanca had ik meer verwacht. ik had gehoopt om er een beetje Marokkaanse sfeer op te snuiven maar het vliegveld ligt 'in the middle of nowhere' en de cafetaria lijkt meer op een veredelde schoolrefter dan op een cafetaria en de koffie was al niet veel beter dan de Senseo op het zesde (voor de ingewijden). Maar uiteindelijk zijn we zonder noemenswaardige vertraging op het vliegveld van Kinshasa geland rond 4u in de morgen. Mijn eerste indruk van Kongo was nogal 'dreigend'; Soldaten met de mitrailleur in de aanslag, een horde personeel aan de voet van de trap. Binnen in het gebouw begon het spitsroeden lopen langs een heleboel 'controleurs' (let wel: geen enkel vroeg 'matabish') die ofwel ons paspooert vroegen of onze inentingskaart. Aan de 'hoofcontrolepost' was de controle het strengst: ik denk dat ze onze paspoorten wel drie keer omgedraaid hebben maar toen we zeiden dat ons verblijfsadres de procure was gingen 'alle deuren open'. In de aankomsthal stond de chauffeur van de procure ons al op te wachten met een briefje 'Fam. Glorieux'. Het was trouwens niet moeilijk om hem te vinden want zo'n massa mensen was er niet. We hadden er ook 'de familie' verwacht maar ze stonden er niet. Een kleine opdoffer, maar we waren zo moe na onze 20u reizen met weinig slaap, dat we vooral blij waren als we ons bed zagen in de procure.