Deze maal heb ik een cybercafé gevonden dichtbij de procure. Een vriendelijke zwarte 'medepassagierster' van de procure heeft mij begeleid naar hier en wacht nu tot ik klaar ben. Dus veel tijd heb ik niet.
Zaterdag hebben we voor de eerste keer toerist gespeeld in Congo met 4x4-huurauto inclusief chauffeur. We dat zijn: ik, Lisa, de chauffeur en gids Charles. Op weg naar Lola ya Bonobo, het 'paradijs voor Bonobo's. Deze apensoort is jullie wellicht bekend. Hier is er een wereldberoemd opvangcentrum voor onwettig verhandelde, al dan niet verwaarloosde Bonobo's. Het is opgericht door een Belgische Mevr. X André en de apen worden er in de watten gelegd. 's Nachts slapen ze bv. in slaapzalen, ik nam een foto van hun hangmatten. Er is ook een medisch centrum. Naar het schijnt is de belangrijkste ziekte hier griep, overgedragen door menselijke bezoekers. Het is een beetje wrang dat apen hier zo verzorgd worden terwijl er voor mensen dikwijls geen medische verzorging voorhanden is ofwel niet te betalen. We worden rondgeleid door een gids die de apen wat kunstjes laat doen in ruil voor een banaan. Ik heb last van plaatsvervangende schaamte omdat de apen constant voor onze neus de 'liefde bedrijven'. Koppeltjes bestaan er niet bij deze apensoort. Polygamie, polyandrie, pedofilie: het kan hier allemaal.
's Middags gaan we naar le 'Lac de ma Vallée', een idyllisch oord bij een rivier, vergelijkbaar met de vijvers van Dikkebus bij ons vroeger, inclusief pedalo's. Het wordt uitgebaat naar het schijnt door een religieuze orde en werd - vroeger veronderstel ik - gebruikt door de religieuzen ter verpozing. Het ligt midden in de bossen en het vergt nogal wat tijd om er te geraken. Gelukkig rijden we met een 4x4. Onderweg - in the middle of nowhere - passeren we een slagboom die 'bemand' wordt door een Congolees die blijkbaar niks anders doet dan de slagboom ophalen (gratis!). Het is mij een raadsel wat de bedoeling is, tenzij men wil verhinderen dat gewone Congolezen er binnen komen. Ik denk niet dat het één van de 'strategische punten' is van het land want militairen heb ik er niet gezien. We genieten er van een lekkere Congolese maaltijd, wij hebben hier al meer gegeten dan we gewoon zijn in België,. De gids en de chauffeur laten het zich ook geen twee keer zeggen om hun benen onder tafel te schuiven.
Daarna zoeken we weer tussen het drukke verkeer door het centrum van Kinshasa op. De variatie aan voertuigen die men hier aantreft is onbeschrijflijk: stuur rechts of links, met of zonder lichten, met of zonder ruiten. Een enkele keer zag ik een bordje 'contrôle technique auto'. Het leek mij nochtans niet opgehangen door één of andere komiek.
Het is hier niet aangeraden om zelf aan te stuur te kruipen. Als chauffeur moet je hier een echte acrobaat zijn. Rechts inhalen, links rijden op een rond punt, in tegengestelde richting rijden op een rijstrook. Tot mijn verwondering heeft onze wagen in de drie dagen die we onderweg zijn geen enkel schrammetje opgelopen. Richtingaanwijzers worden hier niet gebruikt, wel de claxon die in Kinshasa constant wordt gebruikt bij het rechts of links inhalen.
Onderweg krijgen we ook een beeld van het dagelijks leven. Overal langs de weg staan er kleine bouwseltjes waar mensen een product aan de man proberen te brengen: medicijnen, kleren, doodskisten, voedingsproducten... Er hangt een niet zo appetijtelijke geur die wellicht in mijn geheugen zal gegrift blijven. Daarnaast is er stof en hangen er benzinedampen. Maar toch voel ik me op mijn gemak, als 'rijke' pasja achteraan in de auto. Ik denk dat ik me al een beetje aangepast heb aan de Congolese 'mode de vie'.
We worden rond 15u verwacht bij de familie maar we overschrijden rijkelijk het aankomstuur. Het is hier ook niet evident om een uur van ankomst te voorspellen met alle opstoppingen waarin je terecht komt. Eerst bezoeken we nog een middelbare school in Kinshasa. Het is wel zaterdag maar er is toch een drukke bedrijvigheid. Een koor is aan het repeteren in open lucht. En de laatstejaars zijn schikkingen aan het treffen voor het 'Nationaal Examen' van volgende week dat toegang moet geven tot de universiteit. Uit een praatje met de directeur blijkt hoezeer de Congolezen nog rekenen op de Belgen. Ze hopen dat een intensere samenwerking met de Belgen hen uit de nood zal helpen. Ik vrees dat de enige mogelijke manier is dat zijzelf het heft in handen nemen maar dan moeten ze wel op één of andere manier verlost geraken van hun (corrupte) leiders en van hun verrijzeniskerken die hen doen vluchten uit de dagelijkse realiteit maar hen niet helpen om die realiteit te veranderen. Daarover later meer.
We besluiten de avond met een hartelijk onthaal in het 'huis' van de familie. met bescheiden middelen zijn ze er toch in geslaagd om er iets leefbaar van te maken voor de ongeveer 10 gezinsleden.
